Oi tam pry dolyni [2]

Oi tam pry dolyni, hranatamy zrytii,
Lezyt ne vidnyni sichovyk ubytyi.

Kozackeye tilo vid vitru zchornile,
A lychko rozcvile ziv’yalo, zmarnilo...

Ne zaplache maty ta i nad holovoyu,
Ne posadyt m’yaty na mohylu tvoyu...

Ne vykuye, brate, lit tvoyih zozulya,
Zakuye z harmaty vorozaya kulya...

Bereza ne zronyt lystkiv na mohylu,
I dzvin ne zadzvonyt, ne spovistyt mylu.

Odyn bir zaplache nyshkom sered nochi,
I voron zakryache, vyimayuchy ochi...

Odni rano-vranci vitry zaholosyat,
Vovky-siromanci kistky poroznosyat.

I krov po dolyni nakryye murava –
Ta slava ne zhyne, sichovaya slava.